“Vroeger liet ik enveloppen dicht. Nu bel ik meteen"

“Ik ben nooit goed geweest met geld,” vertelt Bas* eerlijk. “Als kind had ik al een gat in mijn hand. En eigenlijk is dat lang zo gebleven.”

Jaren geleden had hij een eigen bedrijf. Op papier verdiende hij best een mooi bedrag per maand. “Maar wat mensen niet zien: er ging ook heel veel geld weer uit. Investeren in nieuwe klussen, materialen, machines. Onderaan de streep hield ik weinig over.” Uiteindelijk besloot hij daarom weer in loondienst te gaan.

Na een auto-ongeluk veranderde alles. Hij kwam in de ziektewet, verloor zijn baan en belandde uiteindelijk in de WW. Hij volgde uiteindelijk een opleiding tot buschauffeur. “Dat was echt een goeie stap. Ik beleef er veel plezier aan en stap met een voldaan gevoel van de bus af.”

Een schuld van duizenden euro

Toch ging het financieel mis. Hij kreeg een belastingaanslag van een paar duizend euro. De belastingdienst was bij deze aanslag van verouderde informatie uitgegaan. Dat bedrag moest hij in twee jaar terugbetalen. “Dat was een flink bedrag per maand. Dat is veel geld, ook als je een redelijk inkomen hebt zoals ik.”

In diezelfde periode werkte hij ver van huis en had daardoor veel reiskosten. “Ik moest per maand bijlenen om rond te komen. Dan gaat het snel en lopen je schulden snel op.” Hij probeerde zelf regelingen te treffen. Dat lukte niet. “Ik had veel discussies met de Belastingdienst. Ik begreep de brieven niet.”

Ondertussen liep de spanning op.

Schaamte en stress

“Ik schaamde me. Je voelt je mislukt. Ik vertelde het alleen aan mijn ouders, mijn ex-vrouw en mijn kinderen. Niet aan anderen.”

Hij merkte dat hij veranderde. “Je raakt geïrriteerd. Je blijft thuis. Je ziet anderen sporten of leuke dingen doen en denkt: dat kan ik niet. Het gaf enorm veel stress.”

En dan die enveloppen. “Ik liet ze dicht. En dan was het bijvoorbeeld drie weken rustig met de post, en dan kwam alles in één week binnen. Aanmaningen, regelingen, brieven van een deurwaarder. Je wilt het niet zien.”

Soms zocht hij statiegeldflessen in prullenbakken op zijn werk. “Een volle vuilniszak is twintig euro. Dan draai je echt ieder dubbeltje om.”

Het eerste contact

DeltaWonen nam contact met hem op toen hij een huurachterstand kreeg. “Ze zeiden: misschien is het goed om eens met het sociaal wijkteam te praten. Er zijn meer mogelijkheden dan je denkt.”

Dat was even slikken. “Je schaamt je. Maar ik was er wel aan toe. Aan hulp.” Het eerste contact voelde wat ongemakkelijk voor Bas. “Maar ze waren rustig en vriendelijk. Niet dwingend. Nooit: ‘je moet dit’. Meer: ‘probeer dit eens’.”

Wat het verschil maakte

“Wat voor mij echt werkte, was dat er met me werd meegedacht. Kalm. Zonder oordeel. Ze zeiden ook eerlijk: als je nu niets doet, komen er extra kosten bij. Dat helpt om vooruit te kijken.”

Langzaam werkte hij zijn achterstand weg. Met hulp van een familielid en een eindejaarsuitkering kon hij openstaande bedragen aflossen. “Ik loop soms nog net achter de feiten aan. Maar ik zit weer in een goede flow.” Hij vond werk dichter bij huis, wat hem meer perspectief gaf. "Ik verdien nu meer per maand en heb minder reiskosten. Dat geeft ruimte." Daarnaast pakte hij een tweede baan om extra uren te kunnen maken. “Ik wil graag vooruit.”

Wat heb je geleerd?

“Ik pak nu elke rekening meteen aan. Ik maak elke envelop open. Bij twijfel bel ik direct. Kun je niet betalen? Bel. Vraag naar de mogelijkheden. Dan voorkom je incassokosten. Een rekening van 100 euro wordt anders zomaar 200 of 300 euro.”

Hij is daar trots op. “Ik heb nu geen stress meer. Dat is onbetaalbaar.”

Ook investeerde hij in zichzelf. Tijdens de periode dat hij in de ziektewet zat volgde hij cursussen. “Ik dacht ook: ik heb er geen geld voor. Maar ontwikkeling is een investering. Het levert je uiteindelijk wat op. Je maakt jezelf interessant voor de arbeidsmarkt. Dus ik deed het toch.”

Als hij nu terugkijkt, ziet hij ook wat hij anders had kunnen doen. “Het is belangrijk dat je brieven van de Belastingdienst echt goed begrijpt. Vind je dat lastig? Vraag dan hulp.” Toen hij het bedrag op zijn rekening kreeg, nam hij contact op met de Belastingdienst. “Ze zeiden: het klopt hoor, dat u dit krijgt. En toen heb ik het daarbij gelaten.” Achteraf had hij verder moeten doorvragen. Zijn situatie was inmiddels veranderd, waardoor hij er eigenlijk geen recht meer op had.

“Als ik toen beter had uitgezocht waar het bedrag precies vandaan kwam, had ik veel problemen kunnen voorkomen.”

Zijn boodschap aan andere huurders

“Schaam je niet. Echt niet. Je bent niet de enige. Hoe langer je wacht, hoe groter het probleem wordt. Van uitstel komen extra kosten. Wees die stap voor.”

En tot slot: “Laat geld geen hangijzer boven je hoofd zijn. Het klinkt misschien simpel, maar er is meer in het leven. Blijf niet hangen in ‘ik heb geen geld’. Zoek hulp. Kijk of je oplossingen kunt vinden om meer inkomen te krijgen, zoals ik heb gedaan met een andere baan dichterbij huis. Investeer in jezelf. En schaam je ook niet om tweedehands te kopen. Bij mij in huis is bijna alles tweedehands.”

Bas is opgelucht en veel meer ontspannen dan een tijd geleden. “Geld beheerst mijn leven niet meer. En dat gun ik anderen ook.”

Herken jij je in dit verhaal?

Of heb je ook geldzorgen? Neem contact met ons op, dan kunnen wij jou helpen.

* = De naam in dit artikel is verzonnen om de privacy te beschermen